Pascal Smet situeert zijn toespraak in de huidige crisis die is ontstaan uit een” financiële crisis van de hebzucht” en die is uitgemond in een economische crisis die voor meer en meer mensen een sociale crisis wordt. Ik denk dat we met z’n allen heel goed moeten oppassen dat deze crisis ook geen crisis van het samenleven wordt”. Pascal Smet zet zich uitdrukkelijk af tegen de wijdverspreide stellingen dat het morgen slechter zal zijn. “Heel wat mensen die aan de oorzaak van de crisis liggen, doen heel erg hun best ons een collectieve depressie aan te praten. Dat kunnen we niet aanvaarden. In een samenleving moeten we voor elkaar opkomen”.

Pascal Smet stelt evenwel dat we niet naïef mogen zijn en onder ogen moeten zien dat we in moeilijke tijden leven en dat de armoede in Vlaanderen en Brussel stijgt. Maar als hij de vergelijking maakt met andere samenlevingen in de wereld dan ziet hij dat de onze het alsnog goed doet dankzij onze sociale zekerheid die hij dan ook door niemand wil laten onder druk zetten.

“We moeten geloven in onze kracht. Geloven in de kracht van jonge mensen. Vertrouwen hebben dat het morgen opnieuw beter kan. We moeten dingen ondernemen”. Pascal Smet legt de vergelijking met internationale groeiregio’s als Azië en Brazilië die vooruitgaan, net omdat ze geloven dat ze een betere toekomst kunnen bouwen. “Dit is het gevoel dat de mensen hier na de oorlog ook hadden. We moeten opnieuw aanknopen met dat geloof en dat vertrouwen.”

Zelf stelt Smet kracht te puren uit verontwaardiging. Bijvoorbeeld na de uitspraken van Patrick De Maeseneire (Adecco) die de 13° maand en het vakantiegeld te veel vindt terwijl hij zelf in Zwitserland 3,2 miljoen euro per jaar verdient maar met zijn pensioen wel naar België wil terugkeren. Of bijvoorbeeld wanneer Kris Lauwers (MIVB) stelt dat hij extra geld aan de reizigers zal moeten vragen. Vooral ...